''σκαλωσιά''...προς τη γνώση Εαυτού

...περί ψυχοθεραπείας και αυτογνωσίας- Βαλάντης Χουτοχρήστος -Ψυχολόγος,Ψυχοθεραπευτής & Συνυπεύθυνος Ομάδας ''ΠΡΟΒΑΛΛοντας...''


Καλωσήρθατε στο προσωπικό μου blog!

Ο όρος ''σκαλωσιά'' είναι εμπνευσμένος απο τον ψυχολόγο Lev Vygotsky, ο οποίος μελέτησε αρκετά την έννοια της γνώσης και τις διαδικασίες μάθησης, εστιάζοντας ιδιαίτερα στη σχέση εκπαιδευτικού και μαθητή.Χρησιμοποίησε δε τον όρο ''scaffolding'', που μεταφράζεται με τον όρο ''πλαίσιο στήριξης'' ή ''σκαλωσιά'', για να περιγράψει την διαδικασία μάθησης μέσα από την σχέση δασκάλου και μαθητή. Στόχος- κατα τον Vygotsky- του εκπαιδευτικού είναι να βοηθήσει με ''σκαλωσιές'' τον μαθητή του να εσωτερικεύσει τη γνώση και, έπειτα, να προχωρήσει ο ίδιος πια μόνος και έμπειρος στο δρόμο της μάθησης
,της κάθε νέας μάθησης...

Κάπως έτσι ορίζεται και για μένα ο δρόμος της ψυχοθεραπείας, αλλά και η σχέση του θεραπευτή με τον αναλυόμενό του...

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011


Κέντρο Ψυχαναλυτικών Ερευνών της Αθήνας

Το σύμπτωμα
μεταξύ ομιλίας και γραφής»

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου στις 7μμ. - Παράλληλη μετάφραση - Είσοδος Ελεύθερη

Από τον προσκεκλημένο γάλλο ψυχαναλυτή Jean-Luis Gault, μέλος της Νέας Λακανικής Σχολής, της Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου και της Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχανάλυσης.
To Σάββατο 26 Νοεμβρίου, ώρα 10-16μμ, θα διεξαχθεί κλειστό Κλινικό Σεμινάριο με παρουσίαση κλινικού περιστατικού και μελέτη κειμένου. Το κλειστό σεμινάριο απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε ψυχιάτρους, ψυχολόγους, νοσηλευτές, κοινωνικούς λειτουργούς, παιδαγωγούς, καθώς και στους φοιτητές των συναφών κλάδων. Απαιτείται δήλωση συμμετοχής. Είσοδος 15 ευρώ.
Διεύθυνση: Ρεθύμνου 12, 1ος όροφος (Μετρό Βικτωρία, πλησίον Αρχαιολ. Μουσείου)
Πληροφορίες: 210.72.26.520 και 210.74.84.980, pertesi@otenet.gr και lasko-2@otenet.gr
Ιστοσελίδα του Κέντρου : www.centrerepsy.गर


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σάββατο πρωί, 10.00 – 12.30
Κλινικό σεμινάριο με θέμα :ΥΣΤΕΡΙΚΗ ΘΕΣΗ, ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΘΕΣΗ
Παρουσίαση κλινικού περιστατικού και θεωρητική τεκμηρίωση της υστερικής και της γυναικείας θέσης του υποκειμένου.

Σάββατο απόγευμα, 14.00 -16.00
ΜΕΛΕΤΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
Ανάγνωση και σχολιασμός ενός αποσπάσματος από το λακανικό γραπτό «Η καθοδήγηση της θεραπείας» (1958). Η ελληνική μετάφραση του σχετικού αποσπάσματος (βλ. Écrits, σσ. 592-596), που φέρει τον τίτλο «Ποια είναι η θέση της ερμηνείας;», θα είναι διαθέσιμη στην ιστοσελίδα του Κέντρου, www.centrerepsy.gr, από την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου.

Διεύθυνση: Ρεθύμνου 12, 1ος όροφος (Μετρό Βικτωρία, πλησίον Αρχαιολ. Μουσείου)

Πληροφορίες, αιτήσεις συμμετοχής:
Ντόρα Περτέση, τηλ. 210.72.26.520, pertesi@otenet.gr
Βλάσης Σκολίδης, τηλ. 210.74.84.980, lasko-2@otenet.grAfficher la suite


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011


Το δευτερεύον όφελος... τηςΠαρασκευής Πάλμου-Ψυχολόγος
πηγή http://psychologein.sciblogs.net/

Δευτερεύoν όφελος είναι ένας ψυχολογικός όρος ο οποίος περιγράφει τους κρυφούς λόγους για τους οποίους κάποιος μπορεί να εμμένει σε μια καταστροφική συμπεριφορά, κατάσταση η σχέση.Ο όρος αυτός βασίζεται στην άποψη ότι υπάρχουν πολλά, μη εμφανή πλεονεκτήματα κυρίως κοινωνικά και διαπροσωπικά που οδηγούν τα άτομα στο να διατηρούν και να διαιωνίζουν αρνητικές καταστάσεις.

Δυστυχώς το δευτερεύον όφελος υποστηρίζεται από πολύπλοκες διεργασίες που είναι βαθιά ριζωμένες στο υποσυνείδητο και είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστούν και να γίνουν κατανοητές από το ίδιο το άτομο χωρίς ψυχολογική υποστήριξη από ειδικό. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της θεραπείας είναι πολύ δύσκολο να για το ίδιο το άτομο να αντιληφθεί ότι μπορεί να υπάρχει όφελος που λειτουργεί ως κίνητρο για την επανάληψη αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών. Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί εδώ είναι εάν το άτομο θέλει πραγματικά να θεραπευτεί η έχει ισχυρούς λόγους να αντιστέκεται και να εμμένει στο φαύλο κύκλο.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι ο χρόνιος πόνος που έχει ψυχοσωματική βάση. Το δευτερεύον όφελος σε αυτή την περίπτωση είναι αρκετά εμφανές. Το άτομο που πάσχει μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποφύγει οποιαδήποτε υποχρέωση μπορεί να έχει χρησιμοποιώντας αυτή τη δικαιολογία. Μπορεί να μην πάει στη δουλεία, να μην κάνει τις δουλείες τους σπιτιού ή και να αποφύγει μια συνάντηση.

Ένα πολυπλοκότερο παράδειγμα είναι οι γυναίκες ή οι άντρες που συνεχίζουν να μένουν σε αυτοκαταστροφικές σχέσεις, παρότι έχουν πλήρη επίγνωση των αρνητικών επιπτώσεων που έχουν αυτές οι σχέσεις στη ζωή τους. Το ρητό “καλύτερα ο βάλτος που ξέρουμε”, περιγράφει σφαιρικά τo δευτερεύον όφελος που απορρέει από αυτό το φαινόμενο. Ο βάλτος στην προκειμένη περίπτωση είναι η αυτοκαταστροφική σχέση. Ο βάλτος αυτός έχει στενά όρια και περιορίζει την εξέλιξη του ατόμου που υποσυνείδητα έχει επιλέξει να κατοικεί μέσα του. Τα στενά όρια και ο περιορισμός είναι τα αρνητικά στοιχεία αυτού του περιβάλλοντος αλλά είναι παράλληλα και θετικά αν τα εξετάσουμε ως δευτερεύοντα οφέλη.

Ο περιορισμός αυτός μπορεί να λειτουργήσει ως φαινομενικά θετικός για την συγκεκριμένη γυναίκα. Κατ αρχήν της προσφέρει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας, βρίσκεται στο περιβάλλον που ξέρει και έχει μάθει να λειτουργεί και να ελίσσεται. Για παράδειγμα μπορεί να μην της αρέσει το γεγονός ότι τσακώνετε με την σχέση της, αλλά μπορεί να την αποζημιώνει η συγνώμη , οι αγκαλιές και οι υποσχέσεις που θα ακολουθήσουν. Ο τσακωμός δηλαδή είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για να αναδυθεί το δευτερεύον όφελος.

Επίσης λόγω του ότι η συγκεκριμένη γυναίκα είναι περιορισμένη, απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη και προπάντων δεν χρειάζεται να πάρει κανένα ρίσκο. Διαλέγει δηλαδή την αυτοκαταστροφική σχέση από το να ρισκάρει και να ξεκινήσει μια νέα γνωριμία που θα την βγάλει από το βάλτο που ξέρει. Η συνήθεια υπερνικά την αβεβαιότητα.

Πρέπει λοιπόν όλοι μας να αναρωτηθούμε γιατί διαιωνίζουμε καταστάσεις οι οποίες είναι δυσλειτουργικές και να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011


Συμβουλευτική γονέων στο Λόγου Ίασις

Η συμβουλευτική γονέων έχει ως αρχικό στόχο τη καλή συνεργασία των γονέων με τον ψυχολόγο-σύμβουλο γονέων του Κέντρου. Έτσι, ένα πρώτο βασικό στοιχείο είναι μια ισχυρή θεραπευτική σχέση εμπιστοσύνης, η οποία και θα αξιοποιηθεί για να επιτευχθούν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

Μέσα στο πλαίσιο της συμβουλευτικής γονέων, εξετάζονται οι αλληλεπιδράσεις των μελών της οικογένειας και οι διάφορες συμπεριφορές που φαίνεται ότι δυσχεραίνουν την ομαλή λειτουργία του οικογενειακού συστήματος. Η οικογένεια αποτελεί ένα πολύπλοκο σύστημα, και ως ‘σύστημα’ χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα και διάφορες καθημερινές δυσκολίες επικοινωνίας. Μέσα από τη συμβουλευτική γονέων οι γονείς, σε πρώτη φάση, πρέπει να αναγνωρίσουν ότι δεν είναι ‘ένοχοι’ και ‘κατηγορούμενοι’ για τα διάφορα προβλήματα που έχουν αναδυθεί στην οικογένειά τους. Έτσι, θα μπορέσουν, απενοχοποιημένοι και ήρεμοι, να συνεργαστούν με τον ψυχολόγο του Κέντρου για να προσεγγίσουν μαζί του τις οικογενειακές δυσκολίες, και να τις επιλύσουν. Πολλοί είναι οι γονείς που, θα λέγαμε ότι, ‘παγώνουν’ από ένα συναίσθημα υπερβολικής ενοχής, με αποτέλεσμα οι ίδιοι να εμπλέκονται σε φαύλους κύκλους και παγίδες, οι οποίες αναμφισβήτητα σαμποτάρουν τον γονεϊκό τους ρόλο.

Η συμβουλευτική γονέων εστιάζει στα παρακάτω:

-συναισθηματικές σχέσεις των μελών της οικογένειας

-δυσλειτουργικές συμπεριφορές των παιδιών και των γονέων

-αναπτυξιακές δυσκολίες των παιδιών

-χειριστικές συμπεριφορές των παιδιών

-θέματα οριοθέτησης συμπεριφορών

-θέματα αυτονομίας και αυτοεξυπηρέτησης των παιδιών

-συνεργασία γονέων ως προς τη διαπαιδαγώγηση, με στόχο την αποφυγή των ‘διπλών’ μηνυμάτων

-τρόπος συνεργασίας και εμπλοκής παππούδων, γιαγιάδων και τρίτων προσώπων

-θέματα οικογενειακού προγραμματισμού

-δυσκολίες τήρησης προγράμματος από το παιδί (το Κέντρο, σε τέτοιες περιπτώσεις, χορηγεί οπτικούς πίνακες καθημερινού προγράμματος)

-θέματα επιβράβευσης, θετικής και αρνητικής ενίσχυσης ή τιμωρίας

-ρόλος του οικογενειακού παιχνιδιού

Κάποιες φορές το ζευγάρι παρουσιάζει συναισθηματικές δυσκολίες και προβλήματα επικοινωνίας στη μεταξύ τους σχέση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η συμβουλευτική αποκτά -ανά διαστήματα- χαρακτήρα συμβουλευτικής ζεύγους ή το ζευγάρι ακολουθεί αμιγές πρόγραμμα συμβουλευτικής ζεύγους, αν τα προβλήματα είναι έντονα.

Οι άλλες μορφές συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας που προσφέρει το Κέντρο είναι: Ατομική ψυχοθεραπεία και συμβουλευτική, Οικογενειακή ψυχοθεραπεία, Ψυχοθεραπεία παίδων (‘παιγνιοθεραπεία) και εφήβων.

Λόγου Ίασις

Αθανασίου Διάκου 26 & Εθνικής Αντιστάσεως

Νομός: Αθήνα
Περιοχή: Ελληνικό
Τηλέφωνο : 210.96.25.090
Φαξ: 210.96.25.076

Επιμέλεια: Βαλάντης Χουτοχρήστος- Ψυχολόγος παίδων και ενηλίκων, Συνεργάτης του Λόγου Ίασις


Ομάδα Γονέων στις Μικρές Ιστορίες!

Το πρώτο και το τρίτο Σάββατο κάθε μήνα, από τις 12:00-14:00, οι Μικρές Ιστορίες έχουν τη χαρά να φιλοξενήσουν ομάδες γονέων!

Με συντονιστή τον ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή Βαλάντη Χουτοχρήστο, συναντιώμαστε για να μοιραστούμε τις σκέψεις μας και τους προβληματισμούς μας σχετικά με την ανάπτυξη των παιδιών μας.

Πώς θα ωφεληθώ μέσα από μια Oμάδα Γονέων;

…Θα αποκτήσω την ευκαιρία να μοιραστώ τους προβληματισμούς μου, ως άνθρωπος και γονιός….

…Θα συνειδητοποιήσω ότι δεν είμαι ο μοναδικός γονιός που αντιμετωπίζει δυσκολίες στη καθημερινότητά του…

…Θα μπορώ να ζητήσω βοήθεια από έναν ειδικό, αλλά και από άλλους γονείς- που σε παρόμοιες δυσκολίες -βρήκαν καλές λύσεις, και τώρα είναι εδώ για να μου τις προτείνουν…

…Θα έχω την ευκαιρία να βοηθήσω και εγώ κάποιους γονείς…

…Θα βάλω σε μια τάξη και σε μια σειρά προτεραιότητας τα προβλήματα που αντιμετωπίζω ως γονιός…Έτσι το ‘χάος’ θα αρχίσει να αποβάλλεται από τη ζωή μου…

…Θα έχω την ευκαιρία –σε οποιαδήποτε κρίσιμη στιγμή- να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί (π.χ. πρόβλημα γάμου, οικονομική δυσχέρεια, ζητήματα άγχους ή θλίψης) κερδίζοντας τον σεβασμό και την αγκαλιά της ομάδας…

…Θα νιώσω ότι με αυτό τον τρόπο προσφέρω ένα δώρο…


Δηλώσεις συμμετοχής απραίτητες.

Κόστος: 45 ευρώ το μήνα.

Συντονιστής: Βαλάντης Χουτοχρήστος-Ψυχολόγος

Τόπος: ''Μικρές Ιστορίες''-

Δημητρακοπούλου 70, τ.κ. 11742

Κουκάκι

τηλέφωνο: 210 9227730

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011


Στόχοι και Πορεία- Χόρχε Μπουκάϊ

Υπάρχει διαφορά μεταξύ των λέξεων :στόχος και πορεία και ο καλύτερος τρόπος για να την αναλύσουμε είναι μέσω της παρακάτω ιστορίας :

Πάει κάποιος μια μέρα στη θάλασσα για να κάνει μια βόλτα με το ιστιοφόρο του και, ξαφνικά, ξεσπά μια δυνατή καταιγίδα και παρασύρει ανεξέλεγκτα το σκάφος του στ’ ανοιχτά. Μες την καταιγίδα, ο άνθρωπος δεν βλέπει προς τα που πάει το ιστιοφόρο. Με κίνδυνο να γλυστρήσει και να πέσει από το κατάστρωμα, ρίχνει την άγκυρα για να μη συνεχίσει να τον παρασύρει ο άνεμος, και καταφεύγει στην καμπίνα του μέχρι να κοπάσει λίγο η καταιγίδα. Όταν πέφτει ο αέρας, βγαίνει ο άντρας από το καταφύγιό του και επιθεωρεί το σκάφος από την πρύμνη ως την πλώρη. Το εξετάζει σπιθαμή προς σπιθαμή, και με χαρά διαπιστώνει ότι το σκάφος είναι ανέπαφο. Η μηχανή δουλεύει μια χαρά, το κύτος δεν έχει υποστεί την παραμικρή ζημιά, τα πανιά είναι άθικτα, το πόσιμο νερό δεν έχει χυθεί και το τιμόνι λειτουργεί σαν καινούργιο.

Ο ιστιοπλόος χαμογελά και σηκώνει το βλέμμα του με την πρόθεση να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής προς το λιμάνι. Κοιτάζει ψηλά ένα γύρω προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά παντού βλέπει μόνο θάλασσα. Συνειδητοποιεί πως η θύελλα τον έχει παρασύρει μακριά από την ακτή κι έχει χαθεί.

Αρχίζει ν΄απελπίζεται και να αγχώνεται.

Όπως συμβαίνει σε κάποιους ανθρώπους σε στιγμές υπερβολικά δυσάρεστες, ο άντρας αρχίζει να κλαίει και να παραπονιέται φωναχτά:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…τι θ΄απογίνω…”

Και ενθυμούμενος ότι είναι ένας άνθρωπος με θρησκευτική παιδεία – όπως συμβαίνει μερικές φορές, δυστυχώς μόνο σε τέτοιες στιγμές – , λέει:

“Θεέ μου, είμαι χαμένος, βοήθησέ με Θεέ μου, είμαι χαμένος…”

Αν και μπορεί να φανεί ψέμα, γίνεται ένα θαύμα σ΄αυτή την ιστορία : ανοίγει ο ουρανός, εμφανίζεται ένας διάφανος κύκλος ανάμεσα στα σύννεφα, περνάει μια ακτίνα ήλιου, όπως στις ταινίες, και ακούγεται μια βαθιά φωνή (του Θεού;) που λέει:

“Τι σου συμβαίνει;”

Μπροστά στο θαύμα ο άντρας γονατίζει και παρακαλεί:

“Είμαι χαμένος, δεν ξέρω που βρίσκομαι, είμαι χαμένος, φώτισέ με, Κύριε. Πες μου που βρίσκομαι…Κύριε; Που βρίσκομαι;”

Εκείνη τη στιγμή η φωνή, απαντώντας στην απελπισμένη παράκληση, λέει:

“Βρίσκεσαι σε γεωγραφικό πλάτος 38 μοίρες νότια, γεωγραφικό μήκος 29 μοίρες δυτικά” κι αμέσως κλείνει ο ουρανός.

“Ευχαριστώ, ευχαριστώ…” λέει ο άντρας.

Μόλις όμως περνάει η πρώτη χαρά, το σκέφτεται λιγάκι και ξαναρχίζει να κλαίγεται ανήσυχος:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…”

Συνειδητοποιεί ότι, ακόμα κι αν ξέρει που βρίσκεται, πάλι χαμένος είναι. Γιατί το να ξέρεις που βρίσκεσαι, δεν σου λέει τίποτα για να πάψεις να είσαι χαμένος.

Ο ουρανός ανοίγει ακόμη μια φορά:

“Μα, τι σου συμβαίνει επιτέλους;”

“Να, στην πραγματικότητα δεν με εξυπηρετεί σε τίποτα να ξέρω που βρίσκομαι… Αυτό που θέλω να ξέρω είναι που πάω. Σε τι ωφελεί να ξέρω που βρίσκομαι αν δεν ξέρω που πάω; Αυτό που με κάνει να είμαι χαμένος είναι ότι δεν ξέρω που πάω.”

“Ωραία”, λέει η φωνή, “πας στο Μπουένος Αιρες” και αρχίζει πάλι να κλείνει ο ουρανός.

Τότε, πιο γρήγορα τώρα πριν προλάβει να κλείσει τελείως ο ουρανός, λέει ο άντρας:

“Είμαι χαμένος, Θεέ μου, είμαι χαμένος και απελπισμένος…!”

Ανοίγει ο ουρανός για τρίτη φορά:

“Τι τρέχει πάλι;”

“Να…εγώ, ξέροντας που βρίσκομαι, και ξέροντας που πάω, συνεχίζω να είμαι χαμένος όπως και πριν, γιατί στην πραγματικότητα δεν ξέρω καν που βρίσκεται το μέρος όπου πάω!”

Η φωνή απαντάει:

“Το Μπουένος Άϊρες είναι 38 μοίρες….”

“Όχι, όχι, όχι!” αναφωνεί ο άντρας. “Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος…Ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα; Συνειδητοποιώ ότι δεν φτάνει να ξέρω που βρίσκομαι και που πάω. Χρειάζεται να ξέρω ποιος είναι ο δρόμος για να φτάσω εκεί. Χρειάζομαι τον δρόμο”

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, πέφτει από τον ουρανό μια περγαμηνή δεμένη με μια κορδέλα.

Την ανοίγει ο άντρας και βλέπει έναν ναυτικό χάρτη. Επάνω αριστερά αναβοσβήνει ένα κόκκινο σημείο και από κάτω λέει:

“Βρίσκεστε εδώ.”

Και κάτω δεξιά, ένα γαλάζιο σημείο γράφει:

“Μπουένος Άϊρες “.

Με χρώμα φούξια φωσφορίζον, ο χάρτης δείχνει μια πορεία με πολλές ενδείξεις:

δίνη

ύφαλος

βράχια…

και, φυσικά, σημειώνει την πλεύση που πρέπει να ακολουθήσει ο ήρωάς μας για να φτάσει στον προορισμό του.

Επιτέλους, ο άντρας είναι ευχαριστημένος. Γονατίζει, κάνει το σταυρό του και λέει:

“Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου…”

Ο άπειρος και άτυχος ήρωάς μας

Κοιτάζει τον χάρτη…

Βάζει μπροστά τη μηχανή…

Σηκώνει τα πανιά…

Κοιτάζει ολόγυρα…

Και λέει:

“Είμαι χαμένος, είμαι χαμένος!”

Ασφαλώς.

Ο κακομοίρης, συνεχίζει να είναι χαμένος.

Όπου κι αν κοιτάξει, παντού υπάρχει μόνο νερό, κι όλες μαζί οι πληροφορίες που έχει δεν του χρησιμεύουν σε τίποτα, αφού δεν ξέρει από που ν΄αρχίσει το ταξίδι.

Σ΄αυτήν την ιστορία ο άντρας βλέπει που βρίσκεται, ξέρει ποιος είναι ο προορισμός του, γνωρίζει τον δρόμο που συνδέει το σημείο που βρίσκεται με το μέρος που πηγαίνει, κι εντούτοις, κάτι του λείπει για να πάψει να είναι χαμένος.

Τι είναι αυτό που του λείπει;

Να ξέρει προς τα που πάει.

Τι θα έκανε ο κυβερνήτης ενός πλοίου για να καθορίσει την πορεία του;

Θα κοίταζε μια πυξίδα. Γιατί μόνο μια πυξίδα μπορεί να του δώσει αυτή την πληροφορία.

Τώρα που ξέρει που βρίσκεται, ξέρει που πάει κι έχει και τον χάρτη που τον κατευθύνει, τώρα, του λείπει η πυξίδα. Γιατί αν δεν έχει πυξίδα, με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να ξέρει προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί.

Άλλο πράγμα η πορεία και άλλο ο στόχος, ο προορισμός.

Ο στόχος είναι το σημείο άφιξης, ο δρόμος είναι το πως θα φτάσεις. Η πορεία είναι η γραμμή, η κατεύθυνση.

Η κατεύθυνση είναι απαραίτητη, έστω κι αν το μόνο που μπορεί να σου προσφέρει είναι να ξέρεις που πέφτει ο βορράς.

Αν καταλαβαίνει κανείς τη διαφορά μεταξύ πορείας και στόχου, αρχίζει να ξεκαθαρίζει πολλά πράγματα.

Ευτυχία είναι, η ικανοποίηση να ξέρεις ότι είσαι στον σωστό δρόμο.

Ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που νοιώθει αυτός που ξέρει προς τα που πάει η ζωή του.

Ευτυχία είναι η σιγουριά ότι δεν είσαι χαμένος.

Στην καθημερινή μας ζωή, οι στόχοι είναι τα λιμάνια όπου πρέπει να φτάσουμε, ο δρόμος είναι τα βοηθήματα που έχουμε στη διάθεσή μας για να τα καταφέρουμε, και τον χάρτη μας θα τον προσφέρει η πείρα.

Δεν αμφιβάλλω ότι έχει σημασία να ξέρουμε που βρισκόμαστε. Ωστόσο…χωρίς κατεύθυνση δεν υπάρχει δρόμος.

Είναι πιθανό, όταν βρίσκεται κανείς κοντά στον στόχο, να αισθάνεται ότι δεν είναι πια χαμένος. Όμως, αυτή η σιγουριά δημιουργεί δύο προβλήματα:

1. Πρέπει να περιορίζω την επιλογή μου αποκλειστικά στους στόχους που διαγράφονται μπροστά μου.

2. (και το πιο σοβαρό…) Τι γίνεται αφότου έχω φτάσει στον στόχο μου, ευτυχισμένος, ολοκληρωμένος, νοιώθοντας θαυμάσια και σε πλήρη αρμονία με τον εαυτό μου; Τι γίνεται τη στιγμή που ακολουθεί την πληρότητα;

Γιατί θα πρέπει να προσπαθήσω να βρω άλλον στόχο, και να θυμάμαι ότι κι αυτός θα πρέπει να είναι μέσα στα γνωστά πλαίσια, αλλιώς πάλι θα χαθώ.

Η στρατηγική σύμφωνα με την οποία πρέπει να ανανεώνω συνεχώς τους στόχους μου για να αισθάνομαι ευτυχισμένος, πάντα αναγκασμένος να αποδιώχνω τον τερματισμό των προσπαθειών μου μόνο και μόνο για να συνεχίζω να βαδίζω, η ανάγκη να εφευρίσκω μόνο κοντινούς προορισμούς για να μην τυχόν και χαθώ στο δρόμο, όλο αυτό εμένα μου φαίνεται ένα υπερβολικά βαρύ φορτίο.

Επαναλαμβάνω: αν η ευτυχία μου προϋποθέτει να μην αισθανθώ ποτέ χαμένος, κι αν το τίμημα που πρέπει να καταβάλλω για να νοιώθω ευτυχής με εξαναγκάζει να κινούμαι πάντα σε κοντινές περιοχές, εγώ βρίσκω ότι κοστίζει υπερβολικά ακριβά.

Μεγαλώνω σημαίνει επεκτείνω τα όρια.

Σημαίνει να φτάνω κάθε φορά και πιο πέρα.

Πως θα μεγαλώσω αν ζω περιορισμένος στα γνωστά, από φόβο μήπως χαθώ;

Το θέμα λοιπόν είναι να ξέρουμε την πορεία.

Το θέμα δεν είναι να ξέρω που πάω, δεν είναι πόσο κοντά βρίσκομαι ούτε ν΄ανακαλύψω τι πρέπει να κάνω για να φτάσω στον στόχο.

Το θέμα είναι ότι ακόμη κι αν ο περιβάλλων χώρος δεν μου επιτρέπει να δω την ακτή, αν εγώ ξέρω που πάω, δεν με ενδιαφέρει ποτέ το μέρος που θα φτάσω, αλλά η κατεύθυνση την οποία ακολουθώ.

Στην περίπτωση των στόχων, ποτέ δεν ξέρω αν βαδίζω σωστά, όσο αυτοί δεν βρίσκονται μέσα στο οπτικό μου πεδίο.

Όταν ξέρω την πορεία, δεν με ενδιαφέρει πια αν θα φτάσω στο τέρμα. Είναι δυνατόν να μην είμαι χαμένος και να μη με νοιάζει το άμεσο αποτέλεσμα.

Κι αν εξαιρέσουμε τη ματαιοδοξία, αυτό είναι όφελος.

Αν για την ευτυχία μετρούσε ο προορισμός, τότε θα ήταν εξαρτημένη από τη στιγμή της άφιξης.

Αντίθετα, αν εξαρτάται από την αναζήτηση της πορείας, το μόνο που ενδιαφέρει είναι να βαδίζω στον δρόμο, κι ο δρόμος αυτός να είναι ο σωστός.

Ο σωστός δρόμος είναι εκείνος που ευθυγραμμίζεται με την πορεία που δείχνει η πυξίδα.

Όταν ο δρόμος προσανατολίζεται σύμφωνα με την κατεύθυνση που δίνω στη ζωή μου, τότε είμαι στο σωστό δρόμο.

Προσέξτε όμως, δεν υπάρχει μόνο ένας σωστός δρόμος, όπως ακριβώς δεν υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι που πάει προς το βορρά. Σωστό είναι και το ένα, αλλά και το άλλο, και το άλλο…και το άλλο…

Όλοι οι δρόμοι είναι σωστοί, αν πηγαίνουν στη σωστή κατεύθυνση.

Μπορώ να επιλέξω οποιονδήποτε δρόμο, και κάνει το ίδιο. Αφού η πορεία συμπίπτει με τον δρόμο, η αίσθησή μου είναι πως δεν είμαι χαμένος.

Στη ζωή, την πορεία την διαγράφει η κατεύθυνση που ο καθένας αποφασίζει να δώσει στην ύπαρξή του.

Και η πυξίδα καταφέρνει ν΄απαντήσει στην απλή ερώτηση:

Προς τι ζω;

Όχι γιατί αλλά προς τι.

Όχι πως αλλά προς τι.

Όχι με ποιον αλλά προς τι.

Όχι από τι αλλά προς τι.

Η ερώτηση είναι προσωπική. Το θέμα δεν είναι να απαντήσεις προς τι ζει ο άνθρωπος, προς τι υπάρχει η ανθρωπότητα, προς τι έζησαν οι γονείς σου ούτε τι νόημα έχει η ζωή των ανήθικων.

Το θέμα είναι Η ΖΩΗ ΣΟΥ.

Τι νόημα έχει η ζωή σου;

Αν μπορείς ν΄απαντήσεις με ειλικρίνεια σ΄αυτήν την ερώτηση, σημαίνει ότι έχεις βρει την πυξίδα για το ταξίδι।

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ο Δρόμος της Ευτυχίας Φύλλα Πορείας IV

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011


Βιωματικό σεμινάριο: ‘απαραιτήτως…Απαραίτητος!’

(Painting:''Dependant personality disorder'' by AniMagia)

Στο βιωματικό αυτό σεμινάριο θα προσεγγίσουμε τις σχέσεις εξάρτησης, με αφετηρία το ασυνείδητο αίσθημα της ανάγκης κάποιων από εμάς να νιώθουμε…απαραίτητοι.

Έχουμε νιώσει, άραγε, κάποιες φορές την ανάγκη να αισθανόμαστε απαραίτητοι στον σύντροφο, την οικογένεια, τον φίλο, τον εργοδότη μας..;

Μέσα από ποιές ασυνείδητες διαδικασίες η ανάγκη αυτή μπορεί να οδηγήσει στη δόμηση σχέσεων εξάρτησης;

Ποιά είναι, άραγε, τα ασυνείδητα κίνητρά μας κατά τη δόμηση σχέσεων εξάρτησης; Υπάρχει κέρδος και τίμημα;

Σε ρόλο ‘Ιδανικού Φροντιστή’…Πώς σχετίζεται ο ρόλος αυτός με τις σχέσεις εξάρτησης;

Πώς συνδέονται, άραγε, οι σχέσεις εξάρτησης που μπορεί να έχουμε δομήσει με το οικογενειακό περιβάλλον που ''μεγαλώσαμε και μας μεγάλωσαν…'';

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θα μας απασχολήσουν.
Αναμένω με χαρά τη συμμετοχή σας...

(Για όποιον το επιθυμεί-κατόπιν συνεννόησης με τη γραμματεία της Ψυχοδού-υπάρχει και η δυνατότητα πραγματοποίησης ατομικής συνεδρίας βασισμένης στον άξονα του σεμιναρίου)


Συντονιστής : Βαλάντης Χουτοχρήστος -Ψυχολόγος


Τόπος :Ψυχoθεραπευτικός Χώρος & Ιατρείο ‘Ψυχοδός’- Αχιλλέα Παράσχου 85, Γκύζη 114 74

Χρόνος: Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

Ώρα : 17.00-21.00 (Θα υπάρξει 15’ διάλειμμα)

Κόστος: 45 euros Φοιτητές (με πάσο) : 35 euros

Δηλώσεις συμμετοχής στο 210 6421184 (απογευματινές ώρες-Ιατρείο ‘Ψυχοδός’)

Ο αριθμός των συμμετεχόντων δεν υπερβαίνει τους 10